خدنگ ها در مناطق گرم اروپا ، آسیا و آفریقا زندگی می کنند . این جانوران صیادان چالاکی هستند . بیشتر خدنگ ها تنها زندگی می کنند ، برخی در گروه های خانوادگی زندگی می کنند و انواع محدودی ، مانند خدنگ خط دار ، هم گروه های بزرگتری هم تشکیل می دهند . غذای اصلی خدنگ ها جانوران کوچک ، از حشرات تا پستانداران است . این جانوران به سبب توانایی در کشتن مارها ، حتی مارهای سمی ، معروف اند . البته آن ها در برابر سم مار ایمن نیستند ، اما می توانند خود را از نیش آن دور نگه دارند . وقتی خدنگ بتواند گردن مار را بگیرد ، موفقیتش حتمی است .
پراکندگی : جنوب اروپا ، آفریقا ، ماداگاسکار و منا طق استوایی آسیا
بزرگترین : خدنگ دم سفید ؛ طول از سر تا دم 58 سانتی متر ؛ طول دم 44 سانتی متر ؛ وزن تا 4 کیلوگرم
تعداد بچه : 1 تا 4
طول عمر : حدود 10 سال در طبیعت
زیر شاخه : مهره داران
رده : پستانداران
راسته : گوشت خواران
تیره : وی وریده
تعداد گونه ها : 31 گونه
آتلانتیس ، قاره ی گمشده
افلاطون ، فیلسوف یونانی ، از جزیره ای به نام آتلانتیس سخن می گوید که زمانی مردمی باهوش و پراستعداد در آن زندگی می کردند . امارفته رفته این مردم فاسد و طمعکار شدند و خدایان تصمیم گرفتند آن ها را تنبیه کنند .به خواست خدایان انفجارهای عظیمی در جزیره به وقوع پیوست و باعث شد جزیره در اعماق دریا غرق شود . مردم بسیاری اعتقاد دارند که آتلانتیس واقعا وجود داشته است و یک روز از زیر دریا بیرون خواهد آمد . گروه های اکتشافی زیادی به دنبال آتلانتیس بوده اند تا آن را بیابند .
کشتی ارواح
کشتی مری سِلِست در سال 1872 م { 1251 ه.ش } از نیویورک رهسپار ایتالیا شد . این کشتی هشت ملوان داشت و همسر و فرزند ناخدا هم سوار کشتی بودند . یک ماه بعد ، مری سِلِست را در سواحل اسپانیا در کراندی اقیانوس اطلس یافتند . در کشتی هیچ کس نبود . بادبان ها برافراشته بودند و چکمه ها و لباس های ملوانان سر جایشان بودند . در کابین ناخدا اسباب بازی ها این طرف و آن طرف پخش شده بود ، انگار که دختر بچه ی او تا همین چند لحظه ی قبل مشغول بازی کردن بوده است . اما هیچ موجود زنده ای در کشتی نبود و از آن روز به بعد هیچ کس نفهمیده که حقیقت ماجرا چه بوده است .
مثلث برمودا
مثلث برمودا پهنه ای از دریاست که میان فلوریدا در ایالات متحده آمریکا و جزایر پورتوریکو و برمودا قرار دارد . در 200 سال گذشته ، بیش از 50 کشتی و هواپیما و حتی یک زیردریایی اتمی ، وارد این مثلث شده و کاملا ناپدید ده اند . برخی از مردم این ناحیه را اسرارآمیز می دانند و می گویند در مثلث برمودا نیروهای فوق طبیعی وجود دارند و به همین دلیل از مسافرت به این نقطه خودداری می کنند ولی بیشتر کارشناسان می گویند این حرف ها خرافات است . مثلث برمودا اسرارآمیزترو خطرناکتر از دریاهای دیگر نیست .
سیاره ها
زمین یکی از نه سیاره ی بزرگی است که در منظومه ی شمسی به دور خورشید می گردند . سیاره ها به دارند زیرا از خود هیچ نوری ندارند . درخشندگی آن ها به دلیل بازتاباندن نور خورشید است . برخی از سیاره ها کره های سنگی اند ، مانند زمین . سیاره های مشتری ، زحل ، اورانوس و نپتون کره هایی غول پیترتیب فاصله از خورشید عبارت اند از : عطارد (تیر) ، زهره (ناهید) ، زمین ، مریخ (بهرام) ، مشتری (برجیس) ، زحل (کیوان) ، اورانوس ، نپتون و پلوتو . تاکنون سیاره هایی که به دور ستاره ای دیگر در حال گردش باشند کشف نشده اند .
سیاره ها با ستاره ها فرق کر از گازند .
حلقه های اطراف سیاره ها
گرداگرد زحل را مجموعه ی زیبایی از حلقه ها احاطه کرده است که از تعداد بی شماری از ذره های غبار و تکه سنگ ها در نواری با ضخامت کم تر از 200 متر تشکیل شده است . گالیله ، هنگامی که درسال 1610 م { 989 ه.ش } با تلسکوپش زحل را نگاه می کرد ، نخستین کسی بود که این حلقه ها را دید . آن ها را به سادگی می توان با تلسکوپی کوچک مشاهده کرد .
درسال 1977 م { 1356 ه.ش } اخترشناسان کشف کردند که اورانوس هم چندین حلقه ی نازک دارد . این حلقه ها آن قدر کم نورند که دیده نمی شوند و فقط هنگامی می توان به وجود آنها پی برد که اورانوس از کنار ستاره ای عبور کند و حلقه هایش لحظه هایی نور آن ستاره را بپوشانند . مشتری حلقه ی نازکی دارد که فضاپیمای وُیِجِر1 در سال 1979 م { 1358 ه.ش } آن را کشف کرد . درسال 1989 م { 1368 ه.ش } وُیِجِر 2 سه حلقه در اطراف نپتون یافت .
قمرها
اغلب سیاره ها قمرهایی دارند که به دورشان می گردند . بزرگترین قمرها از نظر اندازه مشابه عطاردند اما تعداد بسیار زیادی قمر کوچک به اندازه ی تکه سنگ هم وجود دارد .
بزرگترین قمرها عبارتند از : قمر زمین ؛ چهار قمر مشتری که گالیله آن ها را کشف کرد و نامشان یو ، اروپا ، گانیمد و کالیستو است ؛ تیتان قمر زحل ؛ و تریتون که به دور نپتون می گردد .
مریخ دوقمر کوچک دارد که فوبوس و دیموس نام دارند . این نام ها کلمه های یونانی اند به معنای (( ترس )) و (( وحشت )) . مشتری حداقل 16 قمر ، زحل 22 ، اورانوس 15 ، نپتون 8 و پلوتو یک قمر به نام کارُن دارد .
عطارد ( تیر )
عطارد سیاره ی سنگی کوچکی است به قطر 4900 کیلومتر که 58 میلیون کیلومتر از خورشید فاصله دارد . این سیاره خورشید را در مدت 88 روز دور می زند . دیدن عطارد در آسمان دشوار است حتی اگر بسیار درخشان باشد ، زیرا همیشه نزدیک خورشید است .
عطارد در هر 59 روز یکبار به دور خود می چرخد . دمای سمتی که رو به خورشید است به 400 درجه سانتیگراد می رسد اما در شب تا 170- درجه سانتیگراد پایین می آید زیرا جوی وجود ندارد که گرما را حفظ کند . عکس هایی که فضاپیمای مارینر 10 در سال 1974 م { 1353 ه.ش } از عطارد گرفت نشان می دهد که این سیاره با حفره ها و دشت های متعدد بسیار شبیه ماه به نظر می رسد .
زهره ( ناهید )
زهره نزدیکترین سیاره به زمین و درخشان ترین سیاره ی آسمان است . زهره سیاره ای است سنگی که 108 میلیون کیلومتر از خورشید فاصله دارد . این سیاره با قطر 12100 کیلومتر کمی از زمین کوچکتر است . زهره جوی غلیظ از دی اکسید کربن دارد که مانند گلخانه ای گرمای آن را حبس می کند و ابرهای متراکمی در خود دارد . این سیاره با دمای 500 درجه سانتیگراد حتی از عطارد هم گرم تر است . سطح زهره را نمی توان از میان ابرهای آن دید ، اما فضاپیماهایی که به دور زهره گشته اند با استفاده از رادار نقشه هایی از آن تهیه کرده اند . در این نقشه ها کوه ها ، دشت ها و حفره ها دیده می شوند .
زمین
سیاره ی زمین از چندین جهت در منظومه ی شمسی یکتاست . شاید مهم ترین آن ها وجود حیات است . حیاتی که ما می شناسیم نیاز به آب دارد و سه چهارم از سطح زمین را اقیانوس پوشانده اند . از دید ناظری در فضا زمین سیاره ای آبی رنگ با ابرهای سفید متحرک است . باد و باران عوامل پرقدرتی هستند که تغییرات بزرگی در سطح زمین ایجاد می کنند . حرکت پوسته ی زمین و آتش فشان ها کو های جدیدی را به وجود می آورند . درون زمین برخلاف سیاره های سنگی دیگر بسیار فعال است . ( قطر زمین 12750 کیلومتر و فاصله ی آن از خورشید 150 میلیون کیلومتر است . )
مریخ ( بهرام )
بیش تر اطلاعات ما درباره ی مریخ به کمک دو فضاپیمای وایکینگ به دست آمده است که در سال 1976 م { 1355 ه.ش } بر سطح این سیاره فرود آمدند . این سیاره ی سنگی کوچک 6800 کیلومتر قطر دارد و فاصله ی آن از خورشید 228 میلیون کیلومتر است . تمام سطح آن بیابانی است پوشیده از خاک و سنگ های نارنجی –سرخ . در مریخ حفره و چندین آتش فشان خاموش بزرگ هم وجود دارد . آب در آن وجود ندارد و جو دی اکسید کربنی اش بسیار رقیق است.
مریخ هم مانند زمین فصل هایی دارد . در طول یکسال مریخی که تقریبا معادل دو سال زمینی است کلاهک های قطبی آن که یخ هایی از جنس دی اکسیدکربن منجمدند ، در زمستان گسترش می یابند و در تابستان دوباره کوچک می شوند .
سیارک ها
در فاصله ی بین مدارهای مریخ و مشتری هزاران قطعه سنگ به دور خورشید می گردند . آن ها را خرده سیاره یا سیارک می نامند . بزرگترین آنها ، سِرِس ، در سال 1801 م { 1180 ه.ش } قبل از دیگران کشف شد . قطر آن در حدود 940 کیلومتر است . اغلب سیارک ها شکل نا مشخصی دارند .
زمانی اختر شناسان تصور می کردند که این سیارک ها ممکن است تکه های به جا مانده از خرد شدن یک سیاره باشند اما به احتمال بیشتر ، این اجرام ، قطعه های کوچکی هستند که از زمان شکل گیری منظومه ی شمسی به جا مانده اند .
مشتری ( برجیس ) و قمرهایش
مشتری ، غول منظومه ی شمسی ، 778 میلیون کیلومتر از خورشید فاصله دارد و قطر آن در استوا 142800 کیلومتر است . بیش از هزار زمین را می توان درون مشتری جای داد و جرم این سیاره بیشتر از مجموع جرم تمام سیاره های دیگر است . این سیاره بعد از زهره درخشان ترین سیاره ی آسمان است .
مشتری در کمتر از ده ساعت یکبار به دور محورش می چرخد و نوارهای رنگی ابرهای پیرامونش را با خود می گرداند . مشتری برخلاف سیاره های سنگی کره ی بسیار بزرگی است از گاز ، عمدتا هیدروژن ، و در زیر ابرهایش سطح جامدی وجود ندارد . بزرگترین عارضه ی ابری این سیاره لکه ی سرخ بزرگ است که حداقل از 140 سال پیش وجود داشته است .
چهار قمر بزرگ مشتری را می توان به آسانی با تلسکوپی کوچک بصورت نقاط نورانی کوچکی در کنار سیاره مشاهده کرد . موقعیت آنها نسبت به هم روز به روز تغییر می کند و هر کدام دوره ی تناوب خاص خود را دارند . فضاپیماهای وُیجر در سال 1979 م { 1358 ه.ش } از نزدیک عکس هایی از این قمر گرفتند که برای نخستین بار شکل ظاهری آن ها را نشان می داد .
یو از همه ی قمر های مشتری عجیب تر است . این قمر چندین آتش فشان فعال دارد که از آنها گوگرد خارج می شود و همین پدیده رنگ سطح سیاره را ترکیبی از زرد ، نارنجی و سرخ کرده است . در سطح کالیستو آثار شدیدترین برخوردهای شهاب سنگی در منظومه ی شمسی وجود دارد ، اما حفره های سطح گانیمد از حفره های کالیستو بزرگترند . قمر اروپا سطحی یخی دارد که تعداد زیادی خط تیره ی مرموز آن را پوشانده اند .
زحل ( کیوان )
زحل از بسیاری جهات نمونه ی کوچک مشتری است ، کره ای گازی با قطر 120000 کیلومتر در استوا . بزرگترین تفاوت آنها نوارهای ابری بسیار کم نور و نیز حلقه های حیرت انگیز زحل است.
زحل در فاصله ی 1427 میلیون کیلومتری هر 29 سال یکبار به دور خورشید می گردد . با حرکت زحل در زمان های مختلف حلقه های آن تحت زاویه هایی متفاوت دیده می شوند . در هر دوره ی 29 ساله دوبار آنها را از پهلو می بینیم و چون این حلقه ها بسیار نازک اند به نظر می رسد که در این زمان ها به کلی ناپدید می شوند .
بزرگترین قمر زحل ، تیتان ، تنها قمر منظومه ی شمسی است که جو دارد . ابزارهای فضاپیمای وُیجر دریافتند که این جو بیش تر از گاز نیتروژن ساخته شده است . ابرهای سرخ ضخیم مانع دیدن سطح سنگی تیتان می شوند .
اورانوس ، نپتون و پلوتو
از عطارد تا زحل تمام سیاره ها آن قدر درخشان اند که می توان آنها را به سادگی با چشم در آسمان دید . اورانوس نخستین سیاره ای بود که به کمک تلسکوپ کشف شد . ویلیام هرشل آن را درسال 1781 م { 1160 ه.ش } به طور اتفاقی کشف کرد .
پس از چند سال اخترشناسان متوجه شدند که اورانوس در مسیر پیش بینی شده حرکت نمی کند . آن ها این احتمال را مطرح کردند که شاید کشش گرانشی سیاره ای ناشناخته بر اورانوس تاثیر می گذارد . دو ریاضیدان محل این سیاره ی کشف نشده را محاسبه کردند . پیشگویی آن ها در سال 1846 م { 1225 ه.ش } به کشف نپتون منجر شد . برخی از اخترشناسان معتقد بودند که سیاره ی دیگری هم باید وجود داشته باشد . آنها به جستجو ادامه دادند و سرانجام پلوتو درسال 1930 م { 1309 ه.ش } کشف شد .
اورانوس و نپتون سیاره های گازی مشابهی هستند و اندازه ی هرکدام در حدود چهار برابر زمین است . اورانوس حول محوری به دور خود می چرخد که 98 درجه انحراف دارد بنابراین به نظر می رسد که این سیاره به پهلو خوابیده است . نپتون حداقل 8 قمر دارد . قمر بزرگ آن ، تریتون ، تقریبا هم اندازه ی قمر زمین است .
پلوتو دورترین سیاره ، سیاره ای است کوچک و یخ زده که قطر آن حدود یک سوم قطر ماه است . این سیاره در هر 248 سال یکبار مدار بیضوی خود را طی می کند و فاصله اش از خورشید بین 4400 و 7400 میلیون کیلومتر تغییر می کند . در این فاصله گرمای بسیار کمی دریافت می کند و احتمالا دمایش در حدود 230- درجه سانتیگراد است . کارُن قمر پلوتو در سال 1978 م {1357 ه.ش } در عکس هایی که با تلسکوپی بزرگ در آمریکا از آن گرفته بودند کشف شد .
رصد سیاره ها در آسمان
زهره ، مریخ ، مشتری و زحل بسیار درخشان اند و به سادگی می توان آنها را در آسمان دید . سیاره ها را می توان از روی ثابت بودن نورشان ، یعنی اینکه برخلاف ستاره ها چشمک نمی زنند ، تشخیص داد . سیاره ها را نمی توان در هر زمان در آسمان شب مشاهده کرد زیرا به دور خورشید می گردند . می توانید زمان های مناسب برای رصد سیاره ها را در نقشه های ماهانه ی آسمان که در نشریه های اخترشناسی چاپ می شود بیابید .
جسم بسیار درخشانی که شب در آسمان مغرب یا صبحگاه در مشرق دیده می شود زهره است . مریخ به رنگ سرخ و مشتری و زحل مایل به زردند . اگر دوربین دوچشمی دارید سعی کنید سیاره ها را در آن ببینید و آن چه می بینید رسم کنید .
یکی از معروف ترین فسیل ها آرکئوپتریکس است که تا همین اواخر اولین فسیلی بود که از یک پرنده شناخته شده بود . آرکئوپتریکس فسیل بسیار معروفی است زیرا حلقه ی مفقود بین دایناسورها و پرندگان امروزی است . اولین فسیل آرکئوپتریکس در سال 1861 م { 1240 ه.ش } در آلمان پیدا شد . این فسیل اسکلتی تقریبا کامل از جانور کوچکی را با استخوان های بسیار باریک نشان می داد . این جانور به اندازه ی یک کبوتر بود و تعدادی دندان و یک دم بلند داشت ، البته در آن پرهایی نیز دیده می شد . پرها درون گل سنگ ظریفی که استخوان ها در آن قرار داشتند فشرده شده بودند . این نشان می دهد که آرکئوپتریکس تا حدودی شبیه به پرستوها و تا حدودی شبیه به دایناسورهاست . از سال 1861 م { 1240 ه.ش } تنها تعداد معدودی از آن بدست آمده است .
آرکئوپتریکس یک حلقه ی رابط است زیرا برخی از ویژگیهای پرندگان مانند پر و استخوان جناغ دارد ؛ البته آرکئوپتریکس دندان و دم استخوانی درازی نیز داشته است و در نتیجه شبیه خزندگان امروزی است و هیچ شباهتی به پرندگان امروزی ندارد .